27-11-04

margo 1 : brussel

ok. ik ben margo (op z'n engels welteverstaan) en ik ben antwerpen meer dan kotsbeu. daarom verhuis ik naar brussel, voorlopig, want ik ben een onrustige ziel, schatje. alles wat belangrijk is (m'n boeken, ceedees, schriftjes, pc, schildersezel en verf, véél verf), is eerder al verhuisd naar de lemonnierlaan. 't is een appartement van een vriend van een vriend die voor 6 maanden uit de bol wil gaan in - no shit - letland. of was het cuba? soit.
brussel is koel, daar ga ik vanuit. volgens mij is brussel wild en ruig en rok&rol. brusselaars rollen bloedend over straat en schreeuwen nooit naar hun moeder. zoiets.
op de trein naar de bloody hoofdstad ben ik nog iets rustelozer dan gewoonlijk. het enige wat me ietwat kan kalmeren, is prutsen met m'n fototoestel. ik kijk naar de foto's die ik in antwerpen centraal nam, neem wat foto's van een in slaap gedommelde gast met tattoos van zijn kop tot aan zijn gat. de kaartjesknipper kijkt nogal scheel en wanneer ik vraag of ik een foto van 'm mag nemen, poseert hij gewillig. schuin voor me zat een geil manneke met piekhaar de godganse tijd naar me te staren. tot ik m'n tong naar 'm uitstak en een foto van 'm nam. hij vluchtte meteen (ook daar heb ik foto's van).
en nu, ja nu, ben ik in brussel. rok&rol.

03:06 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-11-04

david 11 : liza

ik ben enigzins ontgoocheld als ik de stem van liza hoor. ik heb al een serieuze kater, inclusief blackout, dus wat naar het gezaag van madam hysterie luisteren hoeft voor mij echt niet. ze zegt niet eens hallo of zoiets, ze begint meteen te memmen.
liza : "ik hou het niet meer vol zenne."
david : "liza?"
liza : "nee zenne, ik hou het niet meer vol."
david : "ook een goeiemorgen."
liza : "ik voel me zo leeg, leeg, leeg. alsof m'n energiebanen doorgesneden zijn."
david : "energiebanen? waar liggen die ergens?"
liza : "zever niet david. je weet wel wat ik bedoel."
david : "ik weet echt niet wat of waar ..."
liza : "het is allemaal de fout van ..."
david : "van wie nu weer?"
liza : "van ... wat?"
david : "wie ga je nu weer beschuldigen? wie heeft je nu weer onrecht aangedaan?"
liza : "wat? heb jij gedronken of wat?"
david : "volgens mij zijn het de palestijnen deze keer. of polspoel en desmet. of de kenji en shania."
liza : "je bent dronken david. en dat op je verjaardag."
david : "aha!"
liza : "wat?"
david : "krijg ik een dikke zoen van je voor m'n verjaardag?"
liza : "je weet dat ik geen mannen meer kus."
david : "dat was vroeger wel effe anders."
liza : "ga je naar me luisteren of niet?"
david : "nee!"
liza : "wat?"
david : "nee, nee, nee. bel naar iemand anders. iemand die vandaag niet jarig is. milan ofzo."
liza : "ik heb hem al gebeld en hij ... och, het heeft geen belang. mersie zenne."
o ja, ze heeft neergelegd. dank u lieve, machtige god. ik heb er dorst van gekregen.

21:41 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

gevonden dagboek 4 : koud zweet

in de koninginnegalerij is het weer belachelijk druk. mensen lopen heen en weer, praten, brullen, lachen. het is iets na elven en ik ben zo rusteloos als wat. ik weet niet goed wat ik hier eigenlijk kom zoeken. misschien wel helemaal niets.
terwijl ik me zo onopvallend mogelijk door de massa beweeg, ben ik me maar al te goed bewust van m'n kurkdroge keel, m'n knikkende knieën, m'n zweterige handen en de druk op m'n blaas. eigenlijk zou ik beter niet onder de mensen komen, maar ik kan het blijkbaar niet laten. niemand kan het laten. ook al weten we wat de gevolgen kunnen zijn
in de ingang van de arenbergcinema doe ik alsof ik naar wat affiches en foto's sta te kijken. intussen sporen m'n ogen nerveus de voorbijgangers af. ik zie niet wat ik wil zien.
hij weet niet dat ik het weet, maar enkele meters verderop houdt een slungelachtige gast in een namaak-legervest en een versleten jeans me in het vizier met een piepklein fototoestel. ik stap snel door en schuil achter een bende dikke duitsers. ik zou hem een mep kunnen verkopen. maar dat doe ik uiteraard niet. ik loop gewoon door, slalommend tussen de mensen. ik wil alleen zijn. nu.

21:17 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-10-04

milan 9 : david

shit, het is davids verjaardag vandaag. denk ik toch. het is al een dagje geweest. De Driftkikker is nog minder te pruimen dan gewoonlijk en ook De Minister heeft al betere humeurs gekend. volgens mijn bescheiden mening is het allemaal hormonaal te verklaren. arnaud heeft duidelijk ook last van z'n hormonen, want hij kijkt me om de vijf seconden aan met van die geile schapenogen. twee keer per dag volstaat wat mij betreft, maar ons poepkonijn denkt daar blijkbaar anders over.
vrt-radio, de standaard, de morgen en - godbetert - het laatste nieuws stalken me al de godganse dag. binnen de partij zijn de achterhoedegevechten alweer opgeflakkerd. en, ja hoor, deze keer is De Minister het lijdend voorwerp van halve waarheden en regelrechte roddels. tenminste, ik ga er vanuit dat het allemaal dikke zever is. in feite heeft het geen belang of het waar is of niet. het enige wat ik moet doen, is de schade zoveel mogelijk trachten te beperken. De Minister is op weg om alles eens door te praten. tot overmaat van ramp wil De Driftkikker dit onder vier ogen met De Minister bespreken. hij zal me dan achteraf wel briefen. De Minister heeft mij dan weer gezegd dat De Driftkikker niet alles hoeft te weten en dat we dit, "zoals altijd", samen wel afhandelen. dit zou normaal gezien m'n ijdelheid strelen, ware het niet dat De Minister al het één en het ander gelost heeft aan een, hum-hum, bevriende journalist van Ter Zake. hij wil het vanavond daar gaan uitleggen en nergens anders. ik overweeg om straks een communiquétje op te stellen met als boodschap "beste vrienden journalisten, kijk vanavond met z'n allen gezellig naar Ter Zake en laat ons voor de rest gerust."
terwijl ik davids nummer maak, likt arnaud zo sensueel mogelijk aan z'n bovenlip. dat zet ik 'm straks betaald. yeah!

18:57 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-10-04

david 10 : de kater

weetikveel wat er de afgelopen uren allemaal gebeurd is. wil ik het wel weten? ik ben al lang blij dat ik in m'n eigen bed wakker word. alleen, maar mét een kater om u tegen te zeggen. of simpelweg : een joekel van een kater, zo intens dat ik nauwelijks adem durf te halen, uit vrees voor nog méér koppijn of voor lakens vol vaalgele en zeer vloeibare kots.
het is, jezus, half vier in de namiddag. als ik nu nog te weten kan komen welke dag het is, is het feest. de kans is groot dat het vandaag m'n verjaardag is. gisteren was het namelijk de dag voor m'n verjaardag. dus is de kans groot dat enz. de humo ligt open op donderdag 21 oktober, maar dat wil niks zeggen. en dus weet ik niet of ik nu al 37 ben of niet. wellicht wel, maar toch hoop ik van niet.
ik zoek tevergeefs de afstandbediening van m'n stereo. uit m'n bed stappen / rollen / duiken, zie ik absoluut niet zitten. dus draai ik me nogmaals om en sluit m'n ogen. ik kan alleen maar vaststellen dat ik me zeer mottig voel. iets wat niet zal verbeteren als ik straks toch het bed uitga.
een weetje : ik kwam ter wereld om kwart voor acht. net op tijd voor het tv journaal. jawel kindjes, toen, in de pruimentijd, was het avondjournaal om kwart voor acht. denk ik toch. de avond daarvoor ging m'n moeder uit pure bevallingsangst flink zuipen op café (orvals). wetenschappelijk gezien werd ik niet zat geboren, maar toch. een mens mag best in z'n eigen mythes geloven.
net toen ik me pardoes uit het bed wil laten vallen, gaat m'n gsm. toeval kan zo schoon zijn.

22:27 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-10-04

hot water music 7 : erik geniet

ik leg achtereenvolgens the jon spencer blues explosion, tom waits, cream, steely dan en led zeppelin op en voel me voor één keer zowaar vol energie. het is zondag, myriam is het huis uit en ik heb gelukkig niks anders te doen dan in m'n eigen platencollectie te snuffelen. lekker luid, de bovenburen kunnen den boom in. martha op gelijkvloers zal er geen last van hebben wegens stokdoof.
ik kijk uit het raam op de tonen van deacon blues van steely dan. brussel ziet er grauw en troostelos uit. terwijl ik m'n aansteker zoek, krab ik de jeuk van m'n kaak. m'n huid voelt ruw aan. zo heeft myriam het graag.
m'n ogen speuren m'n wankele boekenkast af. zal ik een ouwe bukowski herlezen, of liever iets van chuck palahniuk? wat een luxeprobleem.
ik denk erover na wanneer ik naar de ijskast loop voor een biertje.
het is zondag mensen. profiteer ervan!

21:43 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

milan 8 : onder collega's

ik maak me zorgen om het volgens mij veel te luide gekreun van arnaud. tegelijkertijd windt het me natuurlijk ook geweldig op, waardoor ik nog steviger doorga. zo stevig zelfs dat z'n hoofd tegen de wand bonkt. niet één keer, maar twee, drie, vier keer. nog een geluk dat ik geen last heb van claustrofobie, want dit toilet is belachelijk klein. arnaud die heeft helemaal nergens last van, alleen is het voor hem nog niet snel, ruw en diep genoeg, want hij stoot "encore, encore" uit z'n mond, terwijl ik z'n bekken gretig vastgrijp en als een waanzinnige doorga.
luttele minuten later zit ik wat na te zweten op de pot. alleen, want arnaud is net buiten. net als ook ik me wil aankleden, gaat m'n gsm. het is liza.
ik : "dag liza."
liza : "ben je bezig?"
ik : "effe niet nee."
liza : "ik moet je zo snel mogelijk zien ... "
ik : "waar ..."
liza : "ik hou het niet meer vol."
ik : "wat hou je niet meer vol."
liza : "alles ... niks ... m'n ... godverdomme ... m'n rotleven."
ik : "je ..."
liza : "wat doe je vanavond?"
ik : "geen idee."
liza : "kunnen we ... "
ik : " ... samen zat worden?"
liza : "dat ook. maar praten, ik wil praten."
ik : "ik weet het niet zo. het is druk."
liza : "wat bedoel je?"
ik : "ach, je weet wel."
liza : "ik weet helemaal niks."
ik : "kan het niet volgende week ofzo?"
liza : "nee."
ik : "ik ..."
liza : "laat maar zitten. ik bel wel iemand anders."
ik wil nog iets mompelen, maar ze heeft al neergelegd. m'n zweet is niet echt opgedroogd, maar ik moet voortmaken. hoe nutteloos het allemaal moge zijn, ik moet voortmaken.
nadat ik m'n handen minutenlang heb staan wassen, stap ik de gang in. ik zie net nog hoe arnaud ons bureau binnenstrompelt. hij loopt ietwat scheef.

21:14 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

david 9 : verdwalend in eigen gedachten

des morgens (of is het al middag) daal ik heftig wankelend en tergend langzaam de trappen af. op het eerste verdiep staan twee matrassen maar wat in m'n weg te staan. Stonden die hier wel deze nacht?
beneden aangekomen, trek ik de deur open en voel ik hoe de toch wel opmerkelijk frisse voormiddaglucht mij tegemoet komt. tegelijkertijd hoor ik hoe K., drie etages hoger, zowat z'n lever uitkotst.
dan sta ik wat verward op straat en haal diep adem. eerst voelt de lucht heerlijk aan, maar even later denk ik daar helemaal anders over. ik kokhals vaag.
wanneer ik uiterst behoedzaam de straat afdaal, voel ik me pas écht misselijk. mensen staren me ook ietwat vertwijfeld aan. alsof ik hier poedelnaakt rondloop ofzo. misschien heb ik het daarom wel zo koud. maar nee, ik meen kleren aan te hebben. hopelijk zijn het de mijne.
diezelfde mensen lijken me ook ontzettend snel en zonder twijfelen of wankelen voorbij te razen, alsof alleen ik me in slow fucking motion voortbeweeg door het kille Brusselse landschap. shit, shit, is het écht zo koud of ben ik gewoon héél ziek?
een goeie twintig minuten later ben ik eindelijk in het Centraal Station aanbeland, waar ik nu op m'n knieën voor een pot zit. zo'n pot waarin wellicht al honderden, duizenden anderen hebben gescheten en/of gekotst. de wc-rand vol schimmel en gedroogde kak van land- en andere genoten. nu steek ik m'n wijs- én middenvinger van m'n rechterhand diep in m'n keel. verder dan wat luid gekokhals kom ik niet. om van te kotsen. de wanden van dit knus optrekje staan vol met dingen als Chirac = fils de pute, Club Brugge : olé, olé!, plus een hoop telefoonnummers en lelijk getekende lelijke penissen. de deur reikt net niet tot op de grond, wat één of ander rund op het idee bracht om "Let op voor Limbodansers" te noteren.
op perron 4 zit ik verdwaasd voor me uit te staren vanop een esthetisch onverantwoorde bank. Bovendien heb ik kou aan m'n gat. eigenlijk en in feite heb ik overal kou. nog meer zelfs wanneer één of andere trein op luttele decimeters van me voorbijraast. en dan al dat lawaai. het lijkt alsof die deksele treinen gewoon door m'n hoofd razen. even sluit ik de ogen, maar niet voor lang, want ik begin prompt te duizelen.
dan komt eindelijk de trein naar Nijvel/Nivelles het helse station binnen. wanneer ik richting Sint-Genesius-Rode boemel, voel ik me ongelooflijk mottig en denk voor één keer niet aan in het zwart geklede meisjes.
uren later lig ik in m'n bed te dromen van verdwenen continenten, Zuidafrikaanse wijnen en brandende bierkaartjes. maar ik droom vooral hoe ik voor één keer niet rusteloos lig te slapen, met m'n hoofd tegen de warme buik van een lief meisje. doch ...

14:49 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-10-04

milan 7 : constructieve gedachtenwisselingen

naar goede gewoonte ploft De Minister neer op de dichtsbijzijnde stoel, zonder ook maar iets te zeggen, laat staan ons hartelijk te begroeten. even voorspelbaar is het gedrag van De Driftkikker. zelden iemand gekend die zo kan slijmen. in het begin is het verbazingwekkend, daarna toch wat ondoenlijk en uiteindelijk dodelijk irritant. ik sla nog meer ijskoud water achterover en luister.
De Driftkikker : "wenst De Minister een kop koffie? of iets anders?"
er volgt alleen maar een stilte. De Driftkikker slaat rood aan en slikt zenuwachtig. de toon is gezet.
De Driftkikker : "ik heb het één en het ander voorbereid. u zal tevreden zijn."
De Minister : "uh-uh".
De Driftkikker : "dit moet u beslist eens bekijken. het is een beleidsnota over de toenemende ..."
De Minister : "foto's klaar?"
De Driftkikker : "ik weet niet ..."
ik : "nee"
De Minister zucht geïrriteerd.
De Driftkikker : "ik was niet op de hoogte."
dan lost De Minister z'n eerste zin met meer dan twee woorden.
De Minister : "jij hoeft niet op de hoogte te zijn, milan kan het best alleen aan.
De Driftkikker slaat nu paars uit. wellicht is het alleen maar mijn verbeelding, maar zie ik daar geen traan?
De Minister staat zonder enige waarschuwing recht en voor iemand iets kan zeggen, is hij de deur uit.
De Driftkikker : "hij is de beleidsnota vergeten mee te nemen. en hij heeft me op de ganse tijd niet één aangekeken. ik ben ..."
ik probeer m'n glimlach te onderdrukken en grijp razendsnel naar m'n bekertje. kennelijk niet snel genoeg.
De Driftkikker : "ik ben niet tevreden."
hij raast de deur uit.
ik strompel naar m'n bureau. arnaud kijkt me schaapachtig en ook wel lichtelijk geil aan. hij vraagt hoe de vergadering was.
ik : "très constructif chérie."

22:00 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-09-04

david 8 : herinneringen / hallucinaties / wie zal het zeggen?

veel, veel later lopen K. en ik als twee gekken door de stad. blindelings over de Anspachlaan enzo. af en toe bellen we ergens aan, kloppen we op een raam of stampen tegen kartonnen dozen of vuilniszakken. we hadden net een kort bezoek gebracht aan het niet te versmaden café De Bizon. het werd een kort bezoek omdat we met klem verzocht werden om het etablissement te verlaten. weetikveelwaarom. misschien, héél misschien, omdat K. het ene na het andere bierkaartje in de fik stak.
uit pure frustratie of pure zattigheid loop ik plat tegen één of andere voordeur. diezelfde voordeur gaat tot mijn grootste verbazing gewoon open. voor ik het weet sta ik in een gezellige hall. tot mijn allergrootste verbazing gaat er plots een alarm af. ik moet hier weg.nog veel later pist K. z'n blaas leeg, ergens op een verloren hoek van het Vossenplein. en ik, ik smijt meer dan één vuilniszak zo ver mogelijk weg. dat wil me niet altijd even goed lukken. ik sta wat slapjes op m'n benen enzo. toch schreeuw ik m'n vreugde uit wanneer één van de zakken neervalt en het heerlijke geluid van brekend glas m'n oren verblijdt. I love the sound of breaking glass. nog meer vreugde als ik tegen een stoel loop die toch wel héél nutteloos staat te wezen op een lelijk voetpad. wanneer de stoel nogal hoog door de lucht klieft, komen de flikken aangereden. ze zijn wellicht even zat als wij, want ze rijden vrolijk in onze richting zwaaiend voorbij.
terwijl K. maar blijft aandringen dat ik het wat kalmer aan moet doen, zoek ik hevig vloekend de weg naar de Zavel.misschien wel uren later beklimmen we niet zonder enige moeite de tientallen trappen van K.'s appartement. onderweg worden we aangevallen door twee matrassen. we weren ons behoorlijk en kruipen op handen en voeten hogerop.
doodmoe en zo zat als nooit tevoren laat ik me languit in een zetel vallen. naast me staat een emmer voor het geval dat.

23:13 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-09-04

milan 7 : briefing met De Minister

briefing in de perszaal. De Minister is er nog niet en uiteraard loopt De Driftkikker al ongeduldig heen en weer te hossen. ik weet niet of het een vraag of een statement is, maar hij mompelt iets over de grootte van de perszaal en of dit wel volstaat voor wat ons te wachten staat. alsof iemand weet wat ons te wachten staat.
ik rommel wat in m'n paperassen op zoek naar iets waarin ik me zogezegd kan in verdiepen. nee, ik voel me nooit op m'n gemak bij De Driftkikker en ik vind dat niet eens erg. wat aan arnaud zitten denken lijkt me ook niet zo'n goed idee, dus zet ik me recht en wankel richting waterfontein en vul het zoveelste bekertje. het water is ijskoud en het doet deugd en dat ondanks het feit dat m'n blaas weeral op springen staat. bovendien jeukt m'n spel van het teveel aan wrijving tijdens de nacht.
net wanneer De Driftkikker op z'n elektronische agenda begint te tokkelen, komt De Minister binnen.
hij ziet er zo moe uit als wat, maar hij blijft een lekkere brok.

14:58 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

hot water music 6 : myriam geniet

myriam wandelt in traag tempo over de lemonnierlaan. het is dinsdagmiddag en de zon schijnt in haar stralend gezicht. het is een wandeling zonder bestemming, eerder een excuus om eens rustig te kunnen genieten van haar eigen gedachten. ze merkt nauwelijks wat er rond haar heen gebeurt. en zo heeft ze het graag.
zoals altijd, doet het deugd om effe weg te zijn uit de winkel. en nee, ze houdt er zelfs geen schuldgevoel aan over. dit is haar moment.
aan de beurs slaat ze de dansaertstraat in. terwijl ze voorbij café le coq strompelt, komt ze toch even op aarde terecht. hier heeft ze erik leren kennen. twaalf, nee, dertien jaar terug. het was een zalige tijd en toch ook weer niet. erik was toen nog een serieus wild geval. een kind van tweeëndertig. en nu is hij een kind van vijfenveertig. maar gelukkig is hij rustiger geworden. zo rustig zelfs dat het bijna saai wordt.
aan de oude graanmarkt strijkt ze neer op een bank in de schaduw. de terrasjes zitten vol, glazen klinken, mensen lachen.
een man met een opvallend schoon kostuum glimlacht wanneer hij voorbij haar loopt. myriam glimlacht terug.

00:10 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-09-04

gevonden dagboek 3 : striemen

... dus draai ik me nog eens om, en nog eens, en nog eens. elke nacht en ochtend datzelfde gewoel, terwijl m'n hele lijf gloeit. ik kan m'n dromen nauwelijks herinneren, maar dat is op zich niet zo erg.
de buren maken hun gebruikelijke herrie, maar ik zou me zorgen maken mocht dat niet het geval zijn. auto's razen voorbij, heel ver weg een radio, de vuilniskar en uiteraard ook weer die rothond.
terwijl ik nadenk over hoe ik m'n dag ga invullen, proef ik bloed in m'n mond. in een poging dit te negeren, gruip ik naar m'n notitieboekje. de eerste paar seconden kan ik er niks van maken. alleen wat willekeurige krabbels. tekens, pijltjes, iets wat op een woord lijkt. zenuwachtig neergepend met een onscherp rood potlood. dat men hier maar eens een grafologisch onderzoek op uitvoert.
plots zie ik er toch enige betekenis in. in die mate zelf dat ik het boekje dichtklap en meteen uit bed spring.
in de badkamer gooi ik snel wat water in m'n gezicht en kijk voor de eerste en hopelijk laatste keer naar mezelf in de spiegel. het eerste wat me opvalt, zijn een nieuwe reeks striemen. op m'n borst, buik en net daaronder.

14:51 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-09-04

david 7 : zo vermoeid dat hij zijn herinneringen begint in twijfel te trekken

... blijft K. maar doorgaan in een variant op het Frans tegen de in-het-uit-stippelen-en-daarna-in-praktijk-omzetten-van-clevere-strategieën-uitblinkende bruine blondine. ik waggel op een niet nader te bepalen ogenblik de trap op naar de toiletten. daar schrijf ik eerst, met de lippen stevig om mekaar gedrukt, iets op de muur waarvan ik twee minuten later niet meer weet wat precies. enige fracties later ga ik door de knieën en kots de pot vol. en met vol bedoel ik echt vol.
achteraf voel ik me weer kiplekker en in het naar buitengaan doe ik per ongeluk het licht uit. er volgt enig protest van twee tongzoenende mannen met een baard.
wanneer ik weer op m'n barkruk zit, vang ik deze korte, doch krachtige conversatie op tussen K. en de barman :
K. : "Hoe heet gij eigenlijk?"
de barman : "Atlantis."
K. : "Dan zijt gij dat verdwenen continent."
de barman : "Wat?"
het begint hier uit de hand te lopen. het begint nog veel meer uit de hand te lopen, als de bruinblonde deerne (die overigens ook nog relations extérieures blijkt te studeren - shit, ik had er eerder een cassière van de AD Delhaize in willen zien, maar soit) en de Spin Doctor voorstellen om samen een joint te gaan roken in de frisse buitenlucht.
we volgen het vreemde duo op een veilige afstand in de film noir-achtige stegen van de stad waarin we ons bevinden. maar omdat we zo zat zijn, raken we wat terrein kwijt ten opzichte van de gretige koplopers en net op dat moment zegt iets in me dat ik ongemeen goesting heb om ergens, waar- dan-verdomme-ook, m'n kop neer te leggen en wat te dutten. de boog kan immers niet altijd gespannen staan.
terwijl de public relations-cassière en die belachelijke dokter in de abdijbieren hun geestverruimende joints staan te roken, struikelen K. en ikzelve zigzaggend door de overigens steile, uit kasseien opgetrokken straten.
blijkbaar heeft de joint belachelijk snel vrij geestverruimend gewerkt, want dat PR-wicht besluit héél, héél plots om er met die ridicule medicijnman vandoor te gaan. Ik protesteer heftig door te argumenteren, en dat allemaal in het Frans, dat wij ons slechts op pakweg drie steenworpen van "ons" appartement aan de Zavel bevinden, en dat ik het héél erg op prijs zou stellen mocht zij, nu de nacht nog jong en van ons is, bij mijn persoon een oraal examen zou afnemen over de meest gangbare en ook wel de minder voor de handliggende, ja zelfs experimentele public relations-strategieën. ze kijkt me ietwat afkeurend aan, geeft me een afscheidszoen en stapt in de auto. ik schreeuw "Et depuis quand est-ce que les médecins hippies de merde ont des voitures de couilles?", en sleur haar weer uit de wagen en geef haar drie afscheidskussen met onregelmatige interval. ze zegt nog iets in de trant van misschien zien we mekaar nog eens, zo op een donderdagavond/nacht in de "Dol Mol."
dan is de freule verdwenen en val ik helemaal stil.
merde, ik ben K. uit het oog verloren. maar geen paniek die zit wat verderop te praten tegen een op het eerste zicht beminnelijke brievenbus. gesundheit.

23:14 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-09-04

milan 6 : van het toilet naar het kabinet

terwijl arnaud een welverdiende douche neemt, kak ik opvallend plat op m'n favoriete toilet ter wereld, namelijk mijn eigen geweldig toilet. ik blader in de Humo om vast te stellen dat er ook vandaag niks op tv is, maar dat is niet zo erg want ik heb geen tv. mocht De Minister dat weten zou hij me misschien wel streng berispen. z'n persverantwoordelijke is geen tvjunkie en zit zich niet op z'n knietjes af te trekken wanneer de werkgever z'n opwachting maakt op de beeldbuis.
De Driftkikker toonde me ooit 'ns z'n verzameling videobanden van toen hij nog woordvoerder was bij Telindus. pathetisch.
ook in de auto op weg naar het kabinet wisselen arnaud en ik nauwelijks een woord, maar af en toe wel een verlegen glimlach.
wanneer we later voorbij de receptie passeren, groet linda ons opvallend hartelijk. ze moest het eens weten.

22:49 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

david 6 : diezelfde nacht bleven de herinneringen z'n geest teisteren

... bevinden we ons plots in De Dolle Mol. de muziek is luid en goed. de witte wijn opvallend lekker. en de mensen, ... , wel, die storen me minder dan gewoonlijk. ik moet zat aan het worden zijn.
K. is op pintjes overgeschakeld en ik heb wat moeite om z'n debiet te evenaren. maar het ene glas volgt na het andere en stilaan zitten we op één of andere rollercoaster. of op één of andere paardetram. dat lijkt me eerder het geval te zijn, want ik zit hier nogal feestelijk heen en weer te waggelen, terwijl ik dierlijke geluiden uit. ondanks die bestialiteiten dient K. me steeds een antwoord aan waarvan ik de dinges van versta.op een niet nader te bepalen tijdstip verhuizen we naar de toog. mede omdat daar één of andere bruinblonde deerne zich strategisch heeft opgesteld. daar gaan we, met een stijve naar het front.
even later hangen we niet alleen aan de toog, maar ook net boven de wasbak waarin de barman van dienst massa's glazen inkapt, op zo'n manier dat onze koppen om de vijf seconden vol afwaswater en -schuim hangen. verfrissend. K. van zijn kant hangt ook nog eens, evenwel niet letterlijk, aan de lippen van de strategisch opgestelde bruinblonde deerne. dat mens zit naar mijn bescheiden gedacht maar wat voor zich uit te lullen. ik versta niks van wat ze uitkraamt. misschien omdat de muziek van Stevie Ray Vaughn kennelijk te luid staat. ofwel ben ik gewoon te zat om iets van haar gemompel te begrijpen. best mogelijk. trouwens, wanneer ik écht door en door zat ben, raast Stevie Ray Vaughn altijd door m'n hoofd. altijd.
even later heeft Stevie Ray plaats gemaakt voor een andere geniale dode, nl. de heer Francesco Zappa waarvan de fijne complilatie Strictly Commercial door het café zweeft. plotselinge vang ik wel iets verstaanbaars op van het, hé, Frans gemompel aan m'n rechterzijde. de deerne-achtige bruinblonde strateeg steekt in de Franse landstaal tegen K. van wal met een verwarde en verwarrende uiteenzetting over het fenomeen Zappa. K. trekt plots hard aan één van m'n twee armen en aldus kom ik in een verhitte discussie terecht met als thema "In welk jaar is de Frank ter aarde gegaan?" Heel wat jaartallen passeren de revue en ik kan het ook niet laten om er één te schreeuwen.
soit, we raken er niet uit, maar dat heeft weinig belang want nu valt m'n lodderig oog op een gast die precies bij de bruinblonde Stratego-connaisseuse lijkt te horen. misschien al vijf jaar. of hoogstwaarschijnlijk al vijf volle minuten. de gast in kwestie lijkt trouwens als twee druppels witte wijn op de zanger van de overigens compleet onuitstaanbare Spin Doctors. hij glimlacht ietwat vuil in m'n richting en zet dan vliegensvlug z'n lippen tegen één of ander abdijbier.
en ik, ik ben nog net nuchter genoeg om zonder twijfelen vast te kunnen stellen dat die verrekte Spin Doctor ongemeen zat is.
en dus ...

22:39 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

hot water music 5 : erik en myriam

erik : "dag zoeteke. kom hier en kus me vurig. mmmh. je lippen voelen heerlijk aan. en je ruikt zo lekker."
myriam : "vraag me liever hoe de sollicitatie verlopen is."
erik : "schatje, hoe is de sollicitatie verlopen?"
myriam : "bwah ..."
erik : "niet meer dan dat."
myriam : "ik weet het niet."
erik : "tja, ik weet het ook niet hé. ik was er niet bij."
myriam : "gelukkig maar. je zou stikjaloers geweest zijn. je moest eens zien hoe al die venten naar me keken."
erik : "daar twijfel ik niet aan."
myriam : "en vergeet je nu het belangrijkste niet te vragen?"
erik : "zie je me nog graag?"
myriam : "erik ..."
erik : "sorry ... heb je de job?"
myriam : "nee!"
erik : "waarom nu weer niet?"
myriam : "gewoon ... daarom ..."
erik : "kan mevrouw alstublieft wat meer duiding geven?"
myriam : "ach, volgende week heb ik er nog één."
erik : "allez vooruit. ik kijk er naar uit."
myriam : "ik ook, zot konijn."

20:50 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-09-04

milan 5 : poepeloere met arnaud

het is niet eens zo laat, maar de wijn (wit) heeft z'n werk al gedaan. alain, sorry, arnaud en ik hebben zonet de Barista Lounge zien sluiten. zoals gewoonlijk was de cuisine weer heel erg fermée en konden we op de valreep toch nog een bord salami krijgen. nu zitten we in de magnifieke Galerie de la Reine en smaken we nauwelijks iets van de zopas ontkurkte fles wijn (Saumur). zo zat zijn we. ik in ieder geval, want wat alain betreft weet ik het niet zo zeker. veel zegt hij niet, hij staart vooral dromerig voor zich uit en af en toe glimlacht hij schaapachtig in mijn richting. niet dat ik mij illusies maak, want de lieve schat lijkt zo hetero als de pest.

's morgens word ik wakker in een m'n bedje. m'n ogen hebben effe wat tijd nodig om zich aan te passen aan het felle zonlicht dat in de kamer valt. naast mij ligt arnaud veel te luid te snurken. ik begin héél luid te lachen.

22:29 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

david 5 : des nachts komen herinneringen boven aan dinsdagavonden aan het eind van het vorige millennium

vele-vele later sta ik aan het justitiepaleis naar de lichtjens van de stad te staren. het is iets na twaalven en het is hier veel te druk naar m'n goesting. toeristen, koppels, zatte studenten, ... ze zijn allen op het appel.
ik hunker naar wat rust, maar het staat vast dat ik dit hier niet zal vinden. toch ben ik te lui, te dwaas, te misselijk om me uit de voeten te maken. dus staar ik maar in de verte en denk aan niks bizonder.
alhoewel, morgen word ik 37 (zevenendertig) en wat kan ik daar nu in godsnaam over zeggen? niet veel, vrees ik, alleen dat ik me vanavond beslist ouder voel.
volgens recente berekeningen is het te vroeg voor een midlife crisis. anderzijds kan ik me nauwelijks voorstellen dat ik pakweg 70 (zeventig) zou worden. alsof dat een doel op zich is.
pas morgen 37 (jawel), maar ik klink nu al als een oude-zak-in-wording.
niet dat het vroeger beter was. neem nu die dinsdagavond, ergens aan het eind van het vorige millennium :
het liep uit de hand toen we een uur of wat in De Dolle Mol zaten. tot dan was er van controleverlies nog geen sprake.
vele uren daarvoor had K. down geklonken aan de telefoon, dus ging ik naar 'm toe. mocht hij neutraal of euforisch hebben geklonken, wel, dan was ik waarschijnlijk ook gewoon naar hem toe gegaan. soit.afspraak om half zes aan de Hoofdstedelijke Bib. toen ik thuis vertrok, begon de duisternis al te vallen. bovendien vroor m'n glockenspiel zowat van m'n lijf. gelukkig zat de trein vol héél mooie, in het zwart geklede meisjes. dat maakte heel wat goed. vreemd genoeg was ik voor 'n keer niet in het zwart gekleed. of toch niet volledig. eigenlijk was ik nogal moe en tegelijkertijd ietwat rusteloos. weetikveelwaarom.
in het centraal station liep minstens honderdduizend man in allerlei richtingen. het ene perron af, het andere weer op. lachend, vloekend, spuwend, nauwelijks levend. in de straten rond het station leek er wel één of andere mars aan de gang. waanzin gewoon, waanzin.
nog vlug even de Virgin Megastore binnen, op zoek naar een gewillige maagd, maar ik vond er geen. dus trok ik richting Hoofdstedelijke, waar de eerder genoemde op me stond te wachten. na wat vriendelijk gehandschud slalomden wij in perfecte harmonie door de trieste straten van de trieste hoofdstad. richting Zavel. daar aangekomen, kropen we quasi moeiteloos naar de derde etage van een fijn gebouw in de fijnste straat ter wereld. hoe vaak ik dat procédé nu al herhaald heb, is niet bij te houden. feit is dat het altijd iets feestelijks heeft. Iets cerebraals of ietsindietrant.
nauwelijks had ik me laten neerploffen in de zetel waarmee ik een sterke band me lijk te hebben, of er stond al een heerlijke witte wijn van Zuidafrikaanse makelij voor m'n gezicht. santé.
het kon niet uitblijven, daar zo gezeten met stimulerende drank in de pollen. nee, de ene gesofisticeerde causerie volgde de andere op. bovendien vulden we intuïtief en spitsvondig mekaars zinnen aan. over wat al die onzin nu precies ging, kan ik me nu niet meer voor de geest halen. wel weet ik nog dat we op het irriterende af werden onderbroken door ordinaire telefoontjes van personen met een immens gebrek aan tact en goede smaak. wanneer twee would be-Oppergoden (o jeetje) samen converseren, filosoferen en vooral veel zuipen is er één regel : niet storen.
na een uur of wat zaten we door de voorraad Afrikaans wit, dus was het winkelen geblazen. richting AD Delhaize dan maar, met een enorme zak vol leeggoed. Een fles of twaalf, dacht ik. weggelopen uit een Bukowski-verhaal, flaneerden we vrolijk door de nu toch echt wel duistere en koude straten. maar we waren niet te stuiten. wanneer we op een haar na voorbij nietsvermoedende medemensen scheerden, schudde K. zo met de dozijn flessen dat ze een heerlijk geluid voortbrachten. vonden wij toch. hier en daar werden we ietwat vies aangekeken en menige wenkbrauwen werden gefronsd.
een half uur of wat later, dropten we eerst onze vers aangeschafte, heerlijke, volle flessen wit vocht op K.'s appartement, om dan zonder treuzelen af te zakken naar de Cap Sablon. het hemelse etablissement was naar goede gewoonte gevuld met engelachtige serveuses. toch was de Engel der Engels niet aanwezig. waar was het Mooiste Meisje van deze kant van het heelal? wie verblijdde Zij met Haar aanwezigheid? wiens harten zette Zij nu weer in vuur en vlam? ach, wie weet. Het water is veel te diep.
ondanks deze tegenvaller gingen we in volle galop verder. Een flesje wijn, een omeletje en meer van die dingen begeleidden onze hoogdravende conversaties over het fin de siècle-gevoel, een mogelijke reünie van Kajagoogoo und so weiter.
en toen ...

21:45 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-08-04

milan 4 : praten met arnaud en loeren naar de venten

ik plof neer op m'n bureaustoel en tot m'n grote verbazing kreun ik luidop 'ik moet eens met arnaud praten'.
hij komt met een rooie kop aangesloft en ploft even dynamisch als ik neer.
'est-ce qu'on va boire un verre ce soir?'
arnaud glimlacht alleen maar en begint als een gek te tikken op z'n klavier.
dan belt De Driftkikker.
zoals gewoonlijk is hij door het dolle heen. hij zegt, hij wil, hij eist dat we morgen in de pers komen. op een positieve manier!
ik opper dat een korte periode van windstilte ook een optie is. er volgt een krachtig, ja zelfs hysterisch 'nee!', waarna de hoorn met de impact van een Painkiller-riff wordt neergesmeten. ach, eigenlijk is het een beetje een zielig geval. dat z'n vrouw hem onlangs verliet voor een verkoper bij Ton Ton Tapis brengt hem in een nog lastiger, euh, parket.
het is tijd voor een wandelingetje in de gang. daar staan begot twee niet onaantrekkelijke venten hier en daar wat bij te schilderen. de jongste van de twee mag van mijn part vandaag nog mijn badkamer komen plamuren. hij heeft meteen door dat ik naar 'm zit te staren, maar dat kan me niks schelen.
in de koffiekamer de gebruikelijke chaos en géén koekskens. allemaal verorberd door fijne collega's. dat doet me denken aan het feestje van vrijdag waar De Minister op stond dat het snel-snel in mekaar werd gestoken. ook hij wil zo spoedig mogelijk 'menselijk contact met al z'n medewerkers'. linda is nu al door het dolle heen, maar ik ken hem intussen al zo lang dat ik mij niet te veel voorstel van dat menselijk contact.
vrijdag lijkt nog ver weg. een eerste sigaret dan weer niet.

20:14 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-08-04

gevonden dagboek 2 : glimlach

... daarom verkies ik weekdagen. weekends zijn zo anders. je ontdekt geen patronen.
neem nu gisteren. dat was een bevredigende dag. zoals steeds, heb ik de pendelmomenten en het middaguur vermeden. iets na tienen was ik op post. na een korte wandeling plantte ik me neer in de krantenhoek van de bibliotheek. stipt op tijd, om zeker niks te missen. kon niet eens een nederlandstalige krant te pakken krijgen, maar dat kon me niks schelen. ik lees er toch niet in. doe wel alsof natuurlijk, maar ik zit er voor iets anders.
vertrouwde gezichten. één enkele nieuwkomer. alles is rustig. geen dronken gespuis.
niemand sprak me aan. nauwelijks blikken. daarom was het zo bevredigend. ik slaag er steeds beter in me onzichtbaar te maken. misschien is dat wel m'n ultieme doel.
er was een nieuwe medewerkster. op haar eerste werkdag slaagde ze er al in om met een verveeld gezicht rond te lopen. wat bezielt dat soort mensen?
na de kranten kroop ik achter een pc en tikte en klikte wat in het wilde weg terwijl ik m'n ogen de kost gaf. het bleef me plezieren dat het nog steeds schoolvakantie was. het maakt me rustiger. het zijn meestal zij die me even aanstaren of iets komen vragen. dat jong volk interesseert me niet.
wat ik in dat klein uurtje in de bib zag, was voldoende voor een week nagenieten. het bood me een piste voor een volgende stap.
terwijl ik dit neerschrijf kan ik m'n glimlach nauwelijks bedwingen. dat is beslist een eeuwigheid geleden.
maar ik wil of kan het nu nog niet neerschrijven. ik wil nadenken over hoe het verder moet. ik wil het juist doen.
ik ben op de goede weg ...

22:56 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-08-04

hot water music 4 : myriam en die andere

terwijl hij the trinity session van de cowboy junkies oplegt, vraagt erik zich af hoe het zit met myriams sollicitatie. hij weet niet of hij moet hopen dat het goed of slecht gaat.
hij weet ook niet dat myriam net op dat ogenblik ergens in een niet eens zo louche hotel in de douche stapt na een alweer hitsige, opwindende, spannende vrijpartij.
hij is, zoals gewoonlijk, de kamer al uit, op weg naar z'n gewoon bestaan. zij geniet van het heerlijke water dat langs haar lichaam stroomt en overloopt in haar hoofd de gebeurtenissen van het afgelopen uur. terwijl ze dit doet, beseft ze dat ze eigenlijk naar meer verlangt. maar ze zal geduld moeten oefenen. hoogstens een week, hopelijk minder.
even later kijkt ze uit het raam in de richting van de sint-gorikshallen. de terrassen zitten afgeladen vol. iedereen kwettert, lacht, drinkt, geniet.
ze wou dat ze er ook zat. met hem.

15:16 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

david 4 : de cirio

ik nip aan m'n tweede half en half en smaak dat het goed is. geweldig goed zelfs.
terwijl zowat gans de wereld tegen de goesting aan het werken is, of op zoek naar eten, aandacht, affectie of ranzige sex, geniet ik van lekker niks te doen. alleen langzaam te drinken en te kijken naar al wie passeert.
de ober is, traditiegetrouw, bizonder onvriendelijk. ik heb me zonet bijna verontschuldigd toen ik m'n godendrankje bestelde. en ook nu weer zit het hier vol ouwe madammen die allemaal hun venten hebben overleefd. het is hen van harte gegund.
en ja, ik ben zowaar tot rust gekomen. laat u door niemand wijsmaken dat alcohol ongezond is. alleen azijnpissers declameren zulke onzin.
ik ben zelfs te lui om in de nieuwe humo zitten te lezen. ik blader hoogstens wat heen en weer.
er zal al veel moeten gebeuren om me vandaag op m'n paard te krijgen.

01:17 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-08-04

hot water music 3 : erik en TB

telkens er een potentiële klant binnenkomt, probeer ik te raden wat z’n ding is. dan leg ik snel een plaat op om te kijken of hij of zij glimlacht, meelipt of kokhalst.
neem nu die gast met z’n brilleke. hij ziet er jong uit, maar de grijze haren rukken al op. niks aan ‘m verraadt waar hij naar luistert. ziet hij er hip uit? wat is er tegenwoordig hip? ik weet het niet.
die gasten van tegenwoordig luisteren naar van alles. tis maar een gedacht, maar was dat in onze tijd niet anders? je was ofwel dit, ofwel dat. je was een punker of je luisterde naar fucking genesis. naar allebei was ondenkbaar en onnozel.
TB was een echte hardrocker. en mijn beste vriend in de humaniora-jaren. elke woensdagnamiddag luisterden we naar mekaars platen. afwisselend legden we er eentje op. onze smaken verschilden sterk, maar we bleven altijd beleefd, ook al vonden we niks aan de plaat die zijn kamertje vulde. want het was dan eens zijn muziek en dan weer de mijne.
hij veranderde van school en ik worstelde de twee laatste jaren door op dat verrekte sint-victorinstituut. we zagen mekaar nog, maar minder vaak. net als vroeger, spraken we bijna altijd bij hem thuis af. een gezellig huis met een geweldige tuin in het exotische alsemberg. ik was stiekem verliefd op z’n ma. ze had de mooiste borsten die ik ook gezien had. en ze was altijd rustig en lief en goed gezind. en die borsten, o mijn god!
na de humaniora-jaren raakten we mekaar echt uit het oog. op een dag liep ik toch bij hem binnen. ik belde aan, maar niemand reageerde. vroeger belde ik nooit aan, ik liep altijd via de veranda de keuken door, recht TB’s kamer in. nu vond ik het bijna ongepast om dat te doen. toch liep ik de tuin in. er moest wel iemand thuis zijn. de garage stond open, de veranda ook. de gedachte dat ik op z’n moeder zo stoten, schrikte me wat af (verlegen!).
maar ik zag niemand. ontgoocheld liep ik de straat weer op en ging naar huis.
enkele weken later viel het oudstudentenblad van sint-victor in de bus, een lelijk geel boekje dat me zelden kon boeien. op de laatste bladzijde stonden traditiegetrouw de huwelijken en geboortes. en de aankondiging van TB’s overlijden.
z’n naam stond er onmiskenbaar, maar ik kon het niet geloven. hij was gestorven in een auto-ongeluk.
het kan me niet schelen wat de smaak is van wie er nu in de winkel rondhangt. ik leg nu heartbreaker van led zeppelin op. luid. voor TB.

01:08 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-08-04

milan 3 : de pot op

ik zit nog geen twee minuten op de pot wanneer De Minister belt. of de foto’s al zijn toegekomen. wanneer ik ‘nee’ zeg, hoor ik de teleurstelling in z’n stem. 43 jaar en nog altijd een puber. eigenlijk is dat best ontroerend, maar nu wil ik dat hij zo snel mogelijk toelegt. ik zit begot te kakken. en hij wéét dat, want hij stelt me allerlei nutteloze vragen waar hij het antwoord op kent of waarop hij het antwoord niet eens wil kennen. als afsluiter gooit hij er een ‘doe rustig verder waarmee je bezig was’ uit. ik heb goesting om te zeggen dat ik op het gemak verder zal doen, maar ik hou m’n mond.
ik sta m’n handen te wassen als arnaud komt binnengestormd. hij schreeuwt belachelijk luid, duwt me omver en kotst de lavabo nogal vol.

01:28 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-08-04

gevonden dagboek 1 : koorts

... en weet ik veel wanneer dat juist was. maar het gebeurde. en nog eens. en nog eens.
ik liep rusteloos door de stad. urenlang, tot ik uitgeput was. ik voelde m'n benen nog nauwelijks. maar het waren vooral m'n ogen die oververmoeid raakten. oververmoeid van te kijken, reikhalzend op uitkijk te staan, te loeren.
het was niet warm, niet koud, maar ergens tussenin. net als ik, ergens tussenin. tussen perfect normaal, in de zin van volgens de normen, en volledig krankzinnig.
ik heb er geen uitleg voor. noch excuses. het is gewoon zo. geen trauma's, tenzij volledig verdrongen. geen verhaallijn, geen plot, geen happy end.
nooit rust. de stekker nooit uit, de zenuwen steeds strakker, tot ze eens knakken, tijdelijk of definitief.
soms hoor ik m'n hersenen kraken. nooit stil tussen de oren. m'n kop voelt constant koortsachtig aan. geen woorden wisselen met anderen. geen aanrakingen.
ik kan het niemand aanraden. maar ik zit er mee en moet er maar mee leven.
het is te vroeg om het te tonen. nog even geduld. das een deugd. wacht je moment af. net als ik ...

22:23 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-08-04

david 3 : melancholie in de bib

in de bib laat ik de eerste twee motiliums op m'n tong smelten. op -1 is het zoals steeds heerlijk koel. weinig volk, nauwelijks geluid, heerlijk. natuurlijk heb ik alle bukowskis, alle salingers (dat zijn er niet veel), alle ellroys (dark, dark, dark) gelezen, maar toch loop ik er nog even langs. je weet maar nooit.
op +1 zit het vol jong volk aan de leestafels en pc's. ik doorblader enkele kranten, zonder verplichtingen of druk en toch ben ik rusteloos.
het programma van het filmmuseum hangt op de vertrouwde plek. meer dan tien bunuels. wat heeft een mens nog meer nodig?
(een geweldige madam die zegt dat je geweldig bent)
de boeken, de films, de kranten, de madammen, ... ik laat het allemaal aan me voorbijgaan.
tijd voor alcohol. en dat andere.

23:34 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

milan 2 : kantoorzweet

dinsdag. op kantoor is het beestig heet. toen ik zonet voorbij de receptie raasde, keek linda me weer met een wrang lachje aan. misschien heeft arnaud toch gelijk ("c'est une mal baisée"). vreemd trouwens dat arnaud hier nog niet is. ik neem snel de kranten door. er staat niks in. niks positief, maar ook niks negatief.
ben me nog steeds aan het opjagen door het post-itje van De Driftkikker. "position paper !!!!", meer staat er niet op, maar het is voldoende om me de kast op te jagen. wat denkt die pipo wel? dat ik position papers schijt? soit, de hoofdlijnen staan al op papier, alleen is het nog geen vlot geheel. laat staan dat het een vlotte tekst is.
m'n kersvers wit hemd is al nat van het zweet en m'n pas gewassen haar jeukt van de warmte. en zeggen dat de air conditioning hier miljoenen gekost heeft.
in m'n mailbox niks speciaals. er zijn nog altijd journalisten die z'n c.v. opvragen. kunnen die gasten gewoon niet naar de website surfen?
de website, juist. De Driftkikker vindt het lettertype niet geschikt. god, god! alle ministeriële sites gebruiken dat lettertype. dat is nu eenmaal Vlaanderens huisstijl. De Driftkikker heeft dat nog geen jaar geleden zelf mee goedgekeurd. pipo.
liza heeft me een mail gestuurd. of die dvd-box van the sopranos nog bij me ligt. ik antwoord nee, zoals de vier vorige keren dat ze me de vraag stelde.
net als ik die verrekte position paper open, komt arnaud binnen, stinkend naar de alcohol. ik bied hem een fruitbolleke aan. hij weigert.

20:57 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-08-04

hot water music 2 : erik

iets na 14u. erik telt de bezoekers op z'n vingers. 23. één hand volstaat precies om aan te geven wat er werd verkocht. niet slecht qua %.
lijstje : the piper at the gates of dawn - pink floyd (vinyl) / hunky dory - david bowie (cd, ryko-versie) / led zeppelin III (vinyl) / spillane - john zorn (cd) / acadie - daniel lanois (cd).
de snob is hem denkt : "een oase aan goede smaak."
net een nieuwe lading vinyl zitten sorteren op de tonen van tom waits, the stooges én tricky.
myriam is de stad in. wat was het ook alweer? juist, een sollicitatie. een bangelijk concept zo'n sollicitatiegesprek. zeker met myriam. eenmaal ze op dreef is, is er geen houden aan. wat ook de vraag mag zijn.
in feite hoopt erik dat het ook vandaag weer niks wordt. "waarom wil ze in godsnaam de secretaresse uithangen, terwijl ik net met de winkel ben begonnen?"
terwijl hij overdreven luid zucht, nipt hij van z'n vijfde koffie.
het is half drie. klanten 24 en 25 schuifelen de winkel binnen.

22:11 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-08-04

david 2 : brussel

niet eens zo lang daarna strompel ik de stad in. de typische brusselse geur komt me meteen tegemoet. mocht ik ontbeten hebben, dan lag het nu op den trottoir.
in de dansaertstraat zie ik zowaar milan lopen, maar geen haar op m'n kop die eraan denkt om hem achterna te lopen of hem domweg wat toe te schreeuwen. op dit uur van de dag staat hij al stijf van de stress en dan is hij helemaal niet te pruimen. waarom heeft hij in godsnaam die job op het kabinet van die klootzak aangenomen? terwijl ik 'm daar zou zie stappen, in z'n typische wankele stijl, heb ik zowaar wat medelijden. een beetje, niet te veel, maar juist genoeg om te beseffen dat ik ook maar een mens ben.
op de anspachlaan verdwijnt hij plots uit beeld.
ik ook, maar anders.

16:02 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |