16-08-04

hot water music 3 : erik en TB

telkens er een potentiële klant binnenkomt, probeer ik te raden wat z’n ding is. dan leg ik snel een plaat op om te kijken of hij of zij glimlacht, meelipt of kokhalst.
neem nu die gast met z’n brilleke. hij ziet er jong uit, maar de grijze haren rukken al op. niks aan ‘m verraadt waar hij naar luistert. ziet hij er hip uit? wat is er tegenwoordig hip? ik weet het niet.
die gasten van tegenwoordig luisteren naar van alles. tis maar een gedacht, maar was dat in onze tijd niet anders? je was ofwel dit, ofwel dat. je was een punker of je luisterde naar fucking genesis. naar allebei was ondenkbaar en onnozel.
TB was een echte hardrocker. en mijn beste vriend in de humaniora-jaren. elke woensdagnamiddag luisterden we naar mekaars platen. afwisselend legden we er eentje op. onze smaken verschilden sterk, maar we bleven altijd beleefd, ook al vonden we niks aan de plaat die zijn kamertje vulde. want het was dan eens zijn muziek en dan weer de mijne.
hij veranderde van school en ik worstelde de twee laatste jaren door op dat verrekte sint-victorinstituut. we zagen mekaar nog, maar minder vaak. net als vroeger, spraken we bijna altijd bij hem thuis af. een gezellig huis met een geweldige tuin in het exotische alsemberg. ik was stiekem verliefd op z’n ma. ze had de mooiste borsten die ik ook gezien had. en ze was altijd rustig en lief en goed gezind. en die borsten, o mijn god!
na de humaniora-jaren raakten we mekaar echt uit het oog. op een dag liep ik toch bij hem binnen. ik belde aan, maar niemand reageerde. vroeger belde ik nooit aan, ik liep altijd via de veranda de keuken door, recht TB’s kamer in. nu vond ik het bijna ongepast om dat te doen. toch liep ik de tuin in. er moest wel iemand thuis zijn. de garage stond open, de veranda ook. de gedachte dat ik op z’n moeder zo stoten, schrikte me wat af (verlegen!).
maar ik zag niemand. ontgoocheld liep ik de straat weer op en ging naar huis.
enkele weken later viel het oudstudentenblad van sint-victor in de bus, een lelijk geel boekje dat me zelden kon boeien. op de laatste bladzijde stonden traditiegetrouw de huwelijken en geboortes. en de aankondiging van TB’s overlijden.
z’n naam stond er onmiskenbaar, maar ik kon het niet geloven. hij was gestorven in een auto-ongeluk.
het kan me niet schelen wat de smaak is van wie er nu in de winkel rondhangt. ik leg nu heartbreaker van led zeppelin op. luid. voor TB.

01:08 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.