21-09-04

david 8 : herinneringen / hallucinaties / wie zal het zeggen?

veel, veel later lopen K. en ik als twee gekken door de stad. blindelings over de Anspachlaan enzo. af en toe bellen we ergens aan, kloppen we op een raam of stampen tegen kartonnen dozen of vuilniszakken. we hadden net een kort bezoek gebracht aan het niet te versmaden café De Bizon. het werd een kort bezoek omdat we met klem verzocht werden om het etablissement te verlaten. weetikveelwaarom. misschien, héél misschien, omdat K. het ene na het andere bierkaartje in de fik stak.
uit pure frustratie of pure zattigheid loop ik plat tegen één of andere voordeur. diezelfde voordeur gaat tot mijn grootste verbazing gewoon open. voor ik het weet sta ik in een gezellige hall. tot mijn allergrootste verbazing gaat er plots een alarm af. ik moet hier weg.nog veel later pist K. z'n blaas leeg, ergens op een verloren hoek van het Vossenplein. en ik, ik smijt meer dan één vuilniszak zo ver mogelijk weg. dat wil me niet altijd even goed lukken. ik sta wat slapjes op m'n benen enzo. toch schreeuw ik m'n vreugde uit wanneer één van de zakken neervalt en het heerlijke geluid van brekend glas m'n oren verblijdt. I love the sound of breaking glass. nog meer vreugde als ik tegen een stoel loop die toch wel héél nutteloos staat te wezen op een lelijk voetpad. wanneer de stoel nogal hoog door de lucht klieft, komen de flikken aangereden. ze zijn wellicht even zat als wij, want ze rijden vrolijk in onze richting zwaaiend voorbij.
terwijl K. maar blijft aandringen dat ik het wat kalmer aan moet doen, zoek ik hevig vloekend de weg naar de Zavel.misschien wel uren later beklimmen we niet zonder enige moeite de tientallen trappen van K.'s appartement. onderweg worden we aangevallen door twee matrassen. we weren ons behoorlijk en kruipen op handen en voeten hogerop.
doodmoe en zo zat als nooit tevoren laat ik me languit in een zetel vallen. naast me staat een emmer voor het geval dat.

23:13 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-09-04

milan 7 : briefing met De Minister

briefing in de perszaal. De Minister is er nog niet en uiteraard loopt De Driftkikker al ongeduldig heen en weer te hossen. ik weet niet of het een vraag of een statement is, maar hij mompelt iets over de grootte van de perszaal en of dit wel volstaat voor wat ons te wachten staat. alsof iemand weet wat ons te wachten staat.
ik rommel wat in m'n paperassen op zoek naar iets waarin ik me zogezegd kan in verdiepen. nee, ik voel me nooit op m'n gemak bij De Driftkikker en ik vind dat niet eens erg. wat aan arnaud zitten denken lijkt me ook niet zo'n goed idee, dus zet ik me recht en wankel richting waterfontein en vul het zoveelste bekertje. het water is ijskoud en het doet deugd en dat ondanks het feit dat m'n blaas weeral op springen staat. bovendien jeukt m'n spel van het teveel aan wrijving tijdens de nacht.
net wanneer De Driftkikker op z'n elektronische agenda begint te tokkelen, komt De Minister binnen.
hij ziet er zo moe uit als wat, maar hij blijft een lekkere brok.

14:58 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

hot water music 6 : myriam geniet

myriam wandelt in traag tempo over de lemonnierlaan. het is dinsdagmiddag en de zon schijnt in haar stralend gezicht. het is een wandeling zonder bestemming, eerder een excuus om eens rustig te kunnen genieten van haar eigen gedachten. ze merkt nauwelijks wat er rond haar heen gebeurt. en zo heeft ze het graag.
zoals altijd, doet het deugd om effe weg te zijn uit de winkel. en nee, ze houdt er zelfs geen schuldgevoel aan over. dit is haar moment.
aan de beurs slaat ze de dansaertstraat in. terwijl ze voorbij café le coq strompelt, komt ze toch even op aarde terecht. hier heeft ze erik leren kennen. twaalf, nee, dertien jaar terug. het was een zalige tijd en toch ook weer niet. erik was toen nog een serieus wild geval. een kind van tweeëndertig. en nu is hij een kind van vijfenveertig. maar gelukkig is hij rustiger geworden. zo rustig zelfs dat het bijna saai wordt.
aan de oude graanmarkt strijkt ze neer op een bank in de schaduw. de terrasjes zitten vol, glazen klinken, mensen lachen.
een man met een opvallend schoon kostuum glimlacht wanneer hij voorbij haar loopt. myriam glimlacht terug.

00:10 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-09-04

gevonden dagboek 3 : striemen

... dus draai ik me nog eens om, en nog eens, en nog eens. elke nacht en ochtend datzelfde gewoel, terwijl m'n hele lijf gloeit. ik kan m'n dromen nauwelijks herinneren, maar dat is op zich niet zo erg.
de buren maken hun gebruikelijke herrie, maar ik zou me zorgen maken mocht dat niet het geval zijn. auto's razen voorbij, heel ver weg een radio, de vuilniskar en uiteraard ook weer die rothond.
terwijl ik nadenk over hoe ik m'n dag ga invullen, proef ik bloed in m'n mond. in een poging dit te negeren, gruip ik naar m'n notitieboekje. de eerste paar seconden kan ik er niks van maken. alleen wat willekeurige krabbels. tekens, pijltjes, iets wat op een woord lijkt. zenuwachtig neergepend met een onscherp rood potlood. dat men hier maar eens een grafologisch onderzoek op uitvoert.
plots zie ik er toch enige betekenis in. in die mate zelf dat ik het boekje dichtklap en meteen uit bed spring.
in de badkamer gooi ik snel wat water in m'n gezicht en kijk voor de eerste en hopelijk laatste keer naar mezelf in de spiegel. het eerste wat me opvalt, zijn een nieuwe reeks striemen. op m'n borst, buik en net daaronder.

14:51 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-09-04

david 7 : zo vermoeid dat hij zijn herinneringen begint in twijfel te trekken

... blijft K. maar doorgaan in een variant op het Frans tegen de in-het-uit-stippelen-en-daarna-in-praktijk-omzetten-van-clevere-strategieën-uitblinkende bruine blondine. ik waggel op een niet nader te bepalen ogenblik de trap op naar de toiletten. daar schrijf ik eerst, met de lippen stevig om mekaar gedrukt, iets op de muur waarvan ik twee minuten later niet meer weet wat precies. enige fracties later ga ik door de knieën en kots de pot vol. en met vol bedoel ik echt vol.
achteraf voel ik me weer kiplekker en in het naar buitengaan doe ik per ongeluk het licht uit. er volgt enig protest van twee tongzoenende mannen met een baard.
wanneer ik weer op m'n barkruk zit, vang ik deze korte, doch krachtige conversatie op tussen K. en de barman :
K. : "Hoe heet gij eigenlijk?"
de barman : "Atlantis."
K. : "Dan zijt gij dat verdwenen continent."
de barman : "Wat?"
het begint hier uit de hand te lopen. het begint nog veel meer uit de hand te lopen, als de bruinblonde deerne (die overigens ook nog relations extérieures blijkt te studeren - shit, ik had er eerder een cassière van de AD Delhaize in willen zien, maar soit) en de Spin Doctor voorstellen om samen een joint te gaan roken in de frisse buitenlucht.
we volgen het vreemde duo op een veilige afstand in de film noir-achtige stegen van de stad waarin we ons bevinden. maar omdat we zo zat zijn, raken we wat terrein kwijt ten opzichte van de gretige koplopers en net op dat moment zegt iets in me dat ik ongemeen goesting heb om ergens, waar- dan-verdomme-ook, m'n kop neer te leggen en wat te dutten. de boog kan immers niet altijd gespannen staan.
terwijl de public relations-cassière en die belachelijke dokter in de abdijbieren hun geestverruimende joints staan te roken, struikelen K. en ikzelve zigzaggend door de overigens steile, uit kasseien opgetrokken straten.
blijkbaar heeft de joint belachelijk snel vrij geestverruimend gewerkt, want dat PR-wicht besluit héél, héél plots om er met die ridicule medicijnman vandoor te gaan. Ik protesteer heftig door te argumenteren, en dat allemaal in het Frans, dat wij ons slechts op pakweg drie steenworpen van "ons" appartement aan de Zavel bevinden, en dat ik het héél erg op prijs zou stellen mocht zij, nu de nacht nog jong en van ons is, bij mijn persoon een oraal examen zou afnemen over de meest gangbare en ook wel de minder voor de handliggende, ja zelfs experimentele public relations-strategieën. ze kijkt me ietwat afkeurend aan, geeft me een afscheidszoen en stapt in de auto. ik schreeuw "Et depuis quand est-ce que les médecins hippies de merde ont des voitures de couilles?", en sleur haar weer uit de wagen en geef haar drie afscheidskussen met onregelmatige interval. ze zegt nog iets in de trant van misschien zien we mekaar nog eens, zo op een donderdagavond/nacht in de "Dol Mol."
dan is de freule verdwenen en val ik helemaal stil.
merde, ik ben K. uit het oog verloren. maar geen paniek die zit wat verderop te praten tegen een op het eerste zicht beminnelijke brievenbus. gesundheit.

23:14 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-09-04

milan 6 : van het toilet naar het kabinet

terwijl arnaud een welverdiende douche neemt, kak ik opvallend plat op m'n favoriete toilet ter wereld, namelijk mijn eigen geweldig toilet. ik blader in de Humo om vast te stellen dat er ook vandaag niks op tv is, maar dat is niet zo erg want ik heb geen tv. mocht De Minister dat weten zou hij me misschien wel streng berispen. z'n persverantwoordelijke is geen tvjunkie en zit zich niet op z'n knietjes af te trekken wanneer de werkgever z'n opwachting maakt op de beeldbuis.
De Driftkikker toonde me ooit 'ns z'n verzameling videobanden van toen hij nog woordvoerder was bij Telindus. pathetisch.
ook in de auto op weg naar het kabinet wisselen arnaud en ik nauwelijks een woord, maar af en toe wel een verlegen glimlach.
wanneer we later voorbij de receptie passeren, groet linda ons opvallend hartelijk. ze moest het eens weten.

22:49 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

david 6 : diezelfde nacht bleven de herinneringen z'n geest teisteren

... bevinden we ons plots in De Dolle Mol. de muziek is luid en goed. de witte wijn opvallend lekker. en de mensen, ... , wel, die storen me minder dan gewoonlijk. ik moet zat aan het worden zijn.
K. is op pintjes overgeschakeld en ik heb wat moeite om z'n debiet te evenaren. maar het ene glas volgt na het andere en stilaan zitten we op één of andere rollercoaster. of op één of andere paardetram. dat lijkt me eerder het geval te zijn, want ik zit hier nogal feestelijk heen en weer te waggelen, terwijl ik dierlijke geluiden uit. ondanks die bestialiteiten dient K. me steeds een antwoord aan waarvan ik de dinges van versta.op een niet nader te bepalen tijdstip verhuizen we naar de toog. mede omdat daar één of andere bruinblonde deerne zich strategisch heeft opgesteld. daar gaan we, met een stijve naar het front.
even later hangen we niet alleen aan de toog, maar ook net boven de wasbak waarin de barman van dienst massa's glazen inkapt, op zo'n manier dat onze koppen om de vijf seconden vol afwaswater en -schuim hangen. verfrissend. K. van zijn kant hangt ook nog eens, evenwel niet letterlijk, aan de lippen van de strategisch opgestelde bruinblonde deerne. dat mens zit naar mijn bescheiden gedacht maar wat voor zich uit te lullen. ik versta niks van wat ze uitkraamt. misschien omdat de muziek van Stevie Ray Vaughn kennelijk te luid staat. ofwel ben ik gewoon te zat om iets van haar gemompel te begrijpen. best mogelijk. trouwens, wanneer ik écht door en door zat ben, raast Stevie Ray Vaughn altijd door m'n hoofd. altijd.
even later heeft Stevie Ray plaats gemaakt voor een andere geniale dode, nl. de heer Francesco Zappa waarvan de fijne complilatie Strictly Commercial door het café zweeft. plotselinge vang ik wel iets verstaanbaars op van het, hé, Frans gemompel aan m'n rechterzijde. de deerne-achtige bruinblonde strateeg steekt in de Franse landstaal tegen K. van wal met een verwarde en verwarrende uiteenzetting over het fenomeen Zappa. K. trekt plots hard aan één van m'n twee armen en aldus kom ik in een verhitte discussie terecht met als thema "In welk jaar is de Frank ter aarde gegaan?" Heel wat jaartallen passeren de revue en ik kan het ook niet laten om er één te schreeuwen.
soit, we raken er niet uit, maar dat heeft weinig belang want nu valt m'n lodderig oog op een gast die precies bij de bruinblonde Stratego-connaisseuse lijkt te horen. misschien al vijf jaar. of hoogstwaarschijnlijk al vijf volle minuten. de gast in kwestie lijkt trouwens als twee druppels witte wijn op de zanger van de overigens compleet onuitstaanbare Spin Doctors. hij glimlacht ietwat vuil in m'n richting en zet dan vliegensvlug z'n lippen tegen één of ander abdijbier.
en ik, ik ben nog net nuchter genoeg om zonder twijfelen vast te kunnen stellen dat die verrekte Spin Doctor ongemeen zat is.
en dus ...

22:39 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

hot water music 5 : erik en myriam

erik : "dag zoeteke. kom hier en kus me vurig. mmmh. je lippen voelen heerlijk aan. en je ruikt zo lekker."
myriam : "vraag me liever hoe de sollicitatie verlopen is."
erik : "schatje, hoe is de sollicitatie verlopen?"
myriam : "bwah ..."
erik : "niet meer dan dat."
myriam : "ik weet het niet."
erik : "tja, ik weet het ook niet hé. ik was er niet bij."
myriam : "gelukkig maar. je zou stikjaloers geweest zijn. je moest eens zien hoe al die venten naar me keken."
erik : "daar twijfel ik niet aan."
myriam : "en vergeet je nu het belangrijkste niet te vragen?"
erik : "zie je me nog graag?"
myriam : "erik ..."
erik : "sorry ... heb je de job?"
myriam : "nee!"
erik : "waarom nu weer niet?"
myriam : "gewoon ... daarom ..."
erik : "kan mevrouw alstublieft wat meer duiding geven?"
myriam : "ach, volgende week heb ik er nog één."
erik : "allez vooruit. ik kijk er naar uit."
myriam : "ik ook, zot konijn."

20:50 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-09-04

milan 5 : poepeloere met arnaud

het is niet eens zo laat, maar de wijn (wit) heeft z'n werk al gedaan. alain, sorry, arnaud en ik hebben zonet de Barista Lounge zien sluiten. zoals gewoonlijk was de cuisine weer heel erg fermée en konden we op de valreep toch nog een bord salami krijgen. nu zitten we in de magnifieke Galerie de la Reine en smaken we nauwelijks iets van de zopas ontkurkte fles wijn (Saumur). zo zat zijn we. ik in ieder geval, want wat alain betreft weet ik het niet zo zeker. veel zegt hij niet, hij staart vooral dromerig voor zich uit en af en toe glimlacht hij schaapachtig in mijn richting. niet dat ik mij illusies maak, want de lieve schat lijkt zo hetero als de pest.

's morgens word ik wakker in een m'n bedje. m'n ogen hebben effe wat tijd nodig om zich aan te passen aan het felle zonlicht dat in de kamer valt. naast mij ligt arnaud veel te luid te snurken. ik begin héél luid te lachen.

22:29 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

david 5 : des nachts komen herinneringen boven aan dinsdagavonden aan het eind van het vorige millennium

vele-vele later sta ik aan het justitiepaleis naar de lichtjens van de stad te staren. het is iets na twaalven en het is hier veel te druk naar m'n goesting. toeristen, koppels, zatte studenten, ... ze zijn allen op het appel.
ik hunker naar wat rust, maar het staat vast dat ik dit hier niet zal vinden. toch ben ik te lui, te dwaas, te misselijk om me uit de voeten te maken. dus staar ik maar in de verte en denk aan niks bizonder.
alhoewel, morgen word ik 37 (zevenendertig) en wat kan ik daar nu in godsnaam over zeggen? niet veel, vrees ik, alleen dat ik me vanavond beslist ouder voel.
volgens recente berekeningen is het te vroeg voor een midlife crisis. anderzijds kan ik me nauwelijks voorstellen dat ik pakweg 70 (zeventig) zou worden. alsof dat een doel op zich is.
pas morgen 37 (jawel), maar ik klink nu al als een oude-zak-in-wording.
niet dat het vroeger beter was. neem nu die dinsdagavond, ergens aan het eind van het vorige millennium :
het liep uit de hand toen we een uur of wat in De Dolle Mol zaten. tot dan was er van controleverlies nog geen sprake.
vele uren daarvoor had K. down geklonken aan de telefoon, dus ging ik naar 'm toe. mocht hij neutraal of euforisch hebben geklonken, wel, dan was ik waarschijnlijk ook gewoon naar hem toe gegaan. soit.afspraak om half zes aan de Hoofdstedelijke Bib. toen ik thuis vertrok, begon de duisternis al te vallen. bovendien vroor m'n glockenspiel zowat van m'n lijf. gelukkig zat de trein vol héél mooie, in het zwart geklede meisjes. dat maakte heel wat goed. vreemd genoeg was ik voor 'n keer niet in het zwart gekleed. of toch niet volledig. eigenlijk was ik nogal moe en tegelijkertijd ietwat rusteloos. weetikveelwaarom.
in het centraal station liep minstens honderdduizend man in allerlei richtingen. het ene perron af, het andere weer op. lachend, vloekend, spuwend, nauwelijks levend. in de straten rond het station leek er wel één of andere mars aan de gang. waanzin gewoon, waanzin.
nog vlug even de Virgin Megastore binnen, op zoek naar een gewillige maagd, maar ik vond er geen. dus trok ik richting Hoofdstedelijke, waar de eerder genoemde op me stond te wachten. na wat vriendelijk gehandschud slalomden wij in perfecte harmonie door de trieste straten van de trieste hoofdstad. richting Zavel. daar aangekomen, kropen we quasi moeiteloos naar de derde etage van een fijn gebouw in de fijnste straat ter wereld. hoe vaak ik dat procédé nu al herhaald heb, is niet bij te houden. feit is dat het altijd iets feestelijks heeft. Iets cerebraals of ietsindietrant.
nauwelijks had ik me laten neerploffen in de zetel waarmee ik een sterke band me lijk te hebben, of er stond al een heerlijke witte wijn van Zuidafrikaanse makelij voor m'n gezicht. santé.
het kon niet uitblijven, daar zo gezeten met stimulerende drank in de pollen. nee, de ene gesofisticeerde causerie volgde de andere op. bovendien vulden we intuïtief en spitsvondig mekaars zinnen aan. over wat al die onzin nu precies ging, kan ik me nu niet meer voor de geest halen. wel weet ik nog dat we op het irriterende af werden onderbroken door ordinaire telefoontjes van personen met een immens gebrek aan tact en goede smaak. wanneer twee would be-Oppergoden (o jeetje) samen converseren, filosoferen en vooral veel zuipen is er één regel : niet storen.
na een uur of wat zaten we door de voorraad Afrikaans wit, dus was het winkelen geblazen. richting AD Delhaize dan maar, met een enorme zak vol leeggoed. Een fles of twaalf, dacht ik. weggelopen uit een Bukowski-verhaal, flaneerden we vrolijk door de nu toch echt wel duistere en koude straten. maar we waren niet te stuiten. wanneer we op een haar na voorbij nietsvermoedende medemensen scheerden, schudde K. zo met de dozijn flessen dat ze een heerlijk geluid voortbrachten. vonden wij toch. hier en daar werden we ietwat vies aangekeken en menige wenkbrauwen werden gefronsd.
een half uur of wat later, dropten we eerst onze vers aangeschafte, heerlijke, volle flessen wit vocht op K.'s appartement, om dan zonder treuzelen af te zakken naar de Cap Sablon. het hemelse etablissement was naar goede gewoonte gevuld met engelachtige serveuses. toch was de Engel der Engels niet aanwezig. waar was het Mooiste Meisje van deze kant van het heelal? wie verblijdde Zij met Haar aanwezigheid? wiens harten zette Zij nu weer in vuur en vlam? ach, wie weet. Het water is veel te diep.
ondanks deze tegenvaller gingen we in volle galop verder. Een flesje wijn, een omeletje en meer van die dingen begeleidden onze hoogdravende conversaties over het fin de siècle-gevoel, een mogelijke reünie van Kajagoogoo und so weiter.
en toen ...

21:45 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |