10-10-04

david 9 : verdwalend in eigen gedachten

des morgens (of is het al middag) daal ik heftig wankelend en tergend langzaam de trappen af. op het eerste verdiep staan twee matrassen maar wat in m'n weg te staan. Stonden die hier wel deze nacht?
beneden aangekomen, trek ik de deur open en voel ik hoe de toch wel opmerkelijk frisse voormiddaglucht mij tegemoet komt. tegelijkertijd hoor ik hoe K., drie etages hoger, zowat z'n lever uitkotst.
dan sta ik wat verward op straat en haal diep adem. eerst voelt de lucht heerlijk aan, maar even later denk ik daar helemaal anders over. ik kokhals vaag.
wanneer ik uiterst behoedzaam de straat afdaal, voel ik me pas écht misselijk. mensen staren me ook ietwat vertwijfeld aan. alsof ik hier poedelnaakt rondloop ofzo. misschien heb ik het daarom wel zo koud. maar nee, ik meen kleren aan te hebben. hopelijk zijn het de mijne.
diezelfde mensen lijken me ook ontzettend snel en zonder twijfelen of wankelen voorbij te razen, alsof alleen ik me in slow fucking motion voortbeweeg door het kille Brusselse landschap. shit, shit, is het écht zo koud of ben ik gewoon héél ziek?
een goeie twintig minuten later ben ik eindelijk in het Centraal Station aanbeland, waar ik nu op m'n knieën voor een pot zit. zo'n pot waarin wellicht al honderden, duizenden anderen hebben gescheten en/of gekotst. de wc-rand vol schimmel en gedroogde kak van land- en andere genoten. nu steek ik m'n wijs- én middenvinger van m'n rechterhand diep in m'n keel. verder dan wat luid gekokhals kom ik niet. om van te kotsen. de wanden van dit knus optrekje staan vol met dingen als Chirac = fils de pute, Club Brugge : olé, olé!, plus een hoop telefoonnummers en lelijk getekende lelijke penissen. de deur reikt net niet tot op de grond, wat één of ander rund op het idee bracht om "Let op voor Limbodansers" te noteren.
op perron 4 zit ik verdwaasd voor me uit te staren vanop een esthetisch onverantwoorde bank. Bovendien heb ik kou aan m'n gat. eigenlijk en in feite heb ik overal kou. nog meer zelfs wanneer één of andere trein op luttele decimeters van me voorbijraast. en dan al dat lawaai. het lijkt alsof die deksele treinen gewoon door m'n hoofd razen. even sluit ik de ogen, maar niet voor lang, want ik begin prompt te duizelen.
dan komt eindelijk de trein naar Nijvel/Nivelles het helse station binnen. wanneer ik richting Sint-Genesius-Rode boemel, voel ik me ongelooflijk mottig en denk voor één keer niet aan in het zwart geklede meisjes.
uren later lig ik in m'n bed te dromen van verdwenen continenten, Zuidafrikaanse wijnen en brandende bierkaartjes. maar ik droom vooral hoe ik voor één keer niet rusteloos lig te slapen, met m'n hoofd tegen de warme buik van een lief meisje. doch ...

14:49 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.