10-10-04

milan 8 : onder collega's

ik maak me zorgen om het volgens mij veel te luide gekreun van arnaud. tegelijkertijd windt het me natuurlijk ook geweldig op, waardoor ik nog steviger doorga. zo stevig zelfs dat z'n hoofd tegen de wand bonkt. niet één keer, maar twee, drie, vier keer. nog een geluk dat ik geen last heb van claustrofobie, want dit toilet is belachelijk klein. arnaud die heeft helemaal nergens last van, alleen is het voor hem nog niet snel, ruw en diep genoeg, want hij stoot "encore, encore" uit z'n mond, terwijl ik z'n bekken gretig vastgrijp en als een waanzinnige doorga.
luttele minuten later zit ik wat na te zweten op de pot. alleen, want arnaud is net buiten. net als ook ik me wil aankleden, gaat m'n gsm. het is liza.
ik : "dag liza."
liza : "ben je bezig?"
ik : "effe niet nee."
liza : "ik moet je zo snel mogelijk zien ... "
ik : "waar ..."
liza : "ik hou het niet meer vol."
ik : "wat hou je niet meer vol."
liza : "alles ... niks ... m'n ... godverdomme ... m'n rotleven."
ik : "je ..."
liza : "wat doe je vanavond?"
ik : "geen idee."
liza : "kunnen we ... "
ik : " ... samen zat worden?"
liza : "dat ook. maar praten, ik wil praten."
ik : "ik weet het niet zo. het is druk."
liza : "wat bedoel je?"
ik : "ach, je weet wel."
liza : "ik weet helemaal niks."
ik : "kan het niet volgende week ofzo?"
liza : "nee."
ik : "ik ..."
liza : "laat maar zitten. ik bel wel iemand anders."
ik wil nog iets mompelen, maar ze heeft al neergelegd. m'n zweet is niet echt opgedroogd, maar ik moet voortmaken. hoe nutteloos het allemaal moge zijn, ik moet voortmaken.
nadat ik m'n handen minutenlang heb staan wassen, stap ik de gang in. ik zie net nog hoe arnaud ons bureau binnenstrompelt. hij loopt ietwat scheef.

21:14 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.