24-10-04

milan 9 : david

shit, het is davids verjaardag vandaag. denk ik toch. het is al een dagje geweest. De Driftkikker is nog minder te pruimen dan gewoonlijk en ook De Minister heeft al betere humeurs gekend. volgens mijn bescheiden mening is het allemaal hormonaal te verklaren. arnaud heeft duidelijk ook last van z'n hormonen, want hij kijkt me om de vijf seconden aan met van die geile schapenogen. twee keer per dag volstaat wat mij betreft, maar ons poepkonijn denkt daar blijkbaar anders over.
vrt-radio, de standaard, de morgen en - godbetert - het laatste nieuws stalken me al de godganse dag. binnen de partij zijn de achterhoedegevechten alweer opgeflakkerd. en, ja hoor, deze keer is De Minister het lijdend voorwerp van halve waarheden en regelrechte roddels. tenminste, ik ga er vanuit dat het allemaal dikke zever is. in feite heeft het geen belang of het waar is of niet. het enige wat ik moet doen, is de schade zoveel mogelijk trachten te beperken. De Minister is op weg om alles eens door te praten. tot overmaat van ramp wil De Driftkikker dit onder vier ogen met De Minister bespreken. hij zal me dan achteraf wel briefen. De Minister heeft mij dan weer gezegd dat De Driftkikker niet alles hoeft te weten en dat we dit, "zoals altijd", samen wel afhandelen. dit zou normaal gezien m'n ijdelheid strelen, ware het niet dat De Minister al het één en het ander gelost heeft aan een, hum-hum, bevriende journalist van Ter Zake. hij wil het vanavond daar gaan uitleggen en nergens anders. ik overweeg om straks een communiquétje op te stellen met als boodschap "beste vrienden journalisten, kijk vanavond met z'n allen gezellig naar Ter Zake en laat ons voor de rest gerust."
terwijl ik davids nummer maak, likt arnaud zo sensueel mogelijk aan z'n bovenlip. dat zet ik 'm straks betaald. yeah!

18:57 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-10-04

david 10 : de kater

weetikveel wat er de afgelopen uren allemaal gebeurd is. wil ik het wel weten? ik ben al lang blij dat ik in m'n eigen bed wakker word. alleen, maar mét een kater om u tegen te zeggen. of simpelweg : een joekel van een kater, zo intens dat ik nauwelijks adem durf te halen, uit vrees voor nog méér koppijn of voor lakens vol vaalgele en zeer vloeibare kots.
het is, jezus, half vier in de namiddag. als ik nu nog te weten kan komen welke dag het is, is het feest. de kans is groot dat het vandaag m'n verjaardag is. gisteren was het namelijk de dag voor m'n verjaardag. dus is de kans groot dat enz. de humo ligt open op donderdag 21 oktober, maar dat wil niks zeggen. en dus weet ik niet of ik nu al 37 ben of niet. wellicht wel, maar toch hoop ik van niet.
ik zoek tevergeefs de afstandbediening van m'n stereo. uit m'n bed stappen / rollen / duiken, zie ik absoluut niet zitten. dus draai ik me nogmaals om en sluit m'n ogen. ik kan alleen maar vaststellen dat ik me zeer mottig voel. iets wat niet zal verbeteren als ik straks toch het bed uitga.
een weetje : ik kwam ter wereld om kwart voor acht. net op tijd voor het tv journaal. jawel kindjes, toen, in de pruimentijd, was het avondjournaal om kwart voor acht. denk ik toch. de avond daarvoor ging m'n moeder uit pure bevallingsangst flink zuipen op café (orvals). wetenschappelijk gezien werd ik niet zat geboren, maar toch. een mens mag best in z'n eigen mythes geloven.
net toen ik me pardoes uit het bed wil laten vallen, gaat m'n gsm. toeval kan zo schoon zijn.

22:27 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-10-04

hot water music 7 : erik geniet

ik leg achtereenvolgens the jon spencer blues explosion, tom waits, cream, steely dan en led zeppelin op en voel me voor één keer zowaar vol energie. het is zondag, myriam is het huis uit en ik heb gelukkig niks anders te doen dan in m'n eigen platencollectie te snuffelen. lekker luid, de bovenburen kunnen den boom in. martha op gelijkvloers zal er geen last van hebben wegens stokdoof.
ik kijk uit het raam op de tonen van deacon blues van steely dan. brussel ziet er grauw en troostelos uit. terwijl ik m'n aansteker zoek, krab ik de jeuk van m'n kaak. m'n huid voelt ruw aan. zo heeft myriam het graag.
m'n ogen speuren m'n wankele boekenkast af. zal ik een ouwe bukowski herlezen, of liever iets van chuck palahniuk? wat een luxeprobleem.
ik denk erover na wanneer ik naar de ijskast loop voor een biertje.
het is zondag mensen. profiteer ervan!

21:43 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

milan 8 : onder collega's

ik maak me zorgen om het volgens mij veel te luide gekreun van arnaud. tegelijkertijd windt het me natuurlijk ook geweldig op, waardoor ik nog steviger doorga. zo stevig zelfs dat z'n hoofd tegen de wand bonkt. niet één keer, maar twee, drie, vier keer. nog een geluk dat ik geen last heb van claustrofobie, want dit toilet is belachelijk klein. arnaud die heeft helemaal nergens last van, alleen is het voor hem nog niet snel, ruw en diep genoeg, want hij stoot "encore, encore" uit z'n mond, terwijl ik z'n bekken gretig vastgrijp en als een waanzinnige doorga.
luttele minuten later zit ik wat na te zweten op de pot. alleen, want arnaud is net buiten. net als ook ik me wil aankleden, gaat m'n gsm. het is liza.
ik : "dag liza."
liza : "ben je bezig?"
ik : "effe niet nee."
liza : "ik moet je zo snel mogelijk zien ... "
ik : "waar ..."
liza : "ik hou het niet meer vol."
ik : "wat hou je niet meer vol."
liza : "alles ... niks ... m'n ... godverdomme ... m'n rotleven."
ik : "je ..."
liza : "wat doe je vanavond?"
ik : "geen idee."
liza : "kunnen we ... "
ik : " ... samen zat worden?"
liza : "dat ook. maar praten, ik wil praten."
ik : "ik weet het niet zo. het is druk."
liza : "wat bedoel je?"
ik : "ach, je weet wel."
liza : "ik weet helemaal niks."
ik : "kan het niet volgende week ofzo?"
liza : "nee."
ik : "ik ..."
liza : "laat maar zitten. ik bel wel iemand anders."
ik wil nog iets mompelen, maar ze heeft al neergelegd. m'n zweet is niet echt opgedroogd, maar ik moet voortmaken. hoe nutteloos het allemaal moge zijn, ik moet voortmaken.
nadat ik m'n handen minutenlang heb staan wassen, stap ik de gang in. ik zie net nog hoe arnaud ons bureau binnenstrompelt. hij loopt ietwat scheef.

21:14 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

david 9 : verdwalend in eigen gedachten

des morgens (of is het al middag) daal ik heftig wankelend en tergend langzaam de trappen af. op het eerste verdiep staan twee matrassen maar wat in m'n weg te staan. Stonden die hier wel deze nacht?
beneden aangekomen, trek ik de deur open en voel ik hoe de toch wel opmerkelijk frisse voormiddaglucht mij tegemoet komt. tegelijkertijd hoor ik hoe K., drie etages hoger, zowat z'n lever uitkotst.
dan sta ik wat verward op straat en haal diep adem. eerst voelt de lucht heerlijk aan, maar even later denk ik daar helemaal anders over. ik kokhals vaag.
wanneer ik uiterst behoedzaam de straat afdaal, voel ik me pas écht misselijk. mensen staren me ook ietwat vertwijfeld aan. alsof ik hier poedelnaakt rondloop ofzo. misschien heb ik het daarom wel zo koud. maar nee, ik meen kleren aan te hebben. hopelijk zijn het de mijne.
diezelfde mensen lijken me ook ontzettend snel en zonder twijfelen of wankelen voorbij te razen, alsof alleen ik me in slow fucking motion voortbeweeg door het kille Brusselse landschap. shit, shit, is het écht zo koud of ben ik gewoon héél ziek?
een goeie twintig minuten later ben ik eindelijk in het Centraal Station aanbeland, waar ik nu op m'n knieën voor een pot zit. zo'n pot waarin wellicht al honderden, duizenden anderen hebben gescheten en/of gekotst. de wc-rand vol schimmel en gedroogde kak van land- en andere genoten. nu steek ik m'n wijs- én middenvinger van m'n rechterhand diep in m'n keel. verder dan wat luid gekokhals kom ik niet. om van te kotsen. de wanden van dit knus optrekje staan vol met dingen als Chirac = fils de pute, Club Brugge : olé, olé!, plus een hoop telefoonnummers en lelijk getekende lelijke penissen. de deur reikt net niet tot op de grond, wat één of ander rund op het idee bracht om "Let op voor Limbodansers" te noteren.
op perron 4 zit ik verdwaasd voor me uit te staren vanop een esthetisch onverantwoorde bank. Bovendien heb ik kou aan m'n gat. eigenlijk en in feite heb ik overal kou. nog meer zelfs wanneer één of andere trein op luttele decimeters van me voorbijraast. en dan al dat lawaai. het lijkt alsof die deksele treinen gewoon door m'n hoofd razen. even sluit ik de ogen, maar niet voor lang, want ik begin prompt te duizelen.
dan komt eindelijk de trein naar Nijvel/Nivelles het helse station binnen. wanneer ik richting Sint-Genesius-Rode boemel, voel ik me ongelooflijk mottig en denk voor één keer niet aan in het zwart geklede meisjes.
uren later lig ik in m'n bed te dromen van verdwenen continenten, Zuidafrikaanse wijnen en brandende bierkaartjes. maar ik droom vooral hoe ik voor één keer niet rusteloos lig te slapen, met m'n hoofd tegen de warme buik van een lief meisje. doch ...

14:49 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-10-04

milan 7 : constructieve gedachtenwisselingen

naar goede gewoonte ploft De Minister neer op de dichtsbijzijnde stoel, zonder ook maar iets te zeggen, laat staan ons hartelijk te begroeten. even voorspelbaar is het gedrag van De Driftkikker. zelden iemand gekend die zo kan slijmen. in het begin is het verbazingwekkend, daarna toch wat ondoenlijk en uiteindelijk dodelijk irritant. ik sla nog meer ijskoud water achterover en luister.
De Driftkikker : "wenst De Minister een kop koffie? of iets anders?"
er volgt alleen maar een stilte. De Driftkikker slaat rood aan en slikt zenuwachtig. de toon is gezet.
De Driftkikker : "ik heb het één en het ander voorbereid. u zal tevreden zijn."
De Minister : "uh-uh".
De Driftkikker : "dit moet u beslist eens bekijken. het is een beleidsnota over de toenemende ..."
De Minister : "foto's klaar?"
De Driftkikker : "ik weet niet ..."
ik : "nee"
De Minister zucht geïrriteerd.
De Driftkikker : "ik was niet op de hoogte."
dan lost De Minister z'n eerste zin met meer dan twee woorden.
De Minister : "jij hoeft niet op de hoogte te zijn, milan kan het best alleen aan.
De Driftkikker slaat nu paars uit. wellicht is het alleen maar mijn verbeelding, maar zie ik daar geen traan?
De Minister staat zonder enige waarschuwing recht en voor iemand iets kan zeggen, is hij de deur uit.
De Driftkikker : "hij is de beleidsnota vergeten mee te nemen. en hij heeft me op de ganse tijd niet één aangekeken. ik ben ..."
ik probeer m'n glimlach te onderdrukken en grijp razendsnel naar m'n bekertje. kennelijk niet snel genoeg.
De Driftkikker : "ik ben niet tevreden."
hij raast de deur uit.
ik strompel naar m'n bureau. arnaud kijkt me schaapachtig en ook wel lichtelijk geil aan. hij vraagt hoe de vergadering was.
ik : "très constructif chérie."

22:00 Gepost door krank | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |